LECZENIE ZESPOŁU CIEŚNI NADGARSTKA

Ortopeda - Bydgoszcz

Dło­nie – mała, jed­nak tak bar­dzo istotna, część naszego ciała. Na co dzień nie zasta­na­wiamy się nad ich funk­cjo­nal­no­ścią, jed­nak zaczy­namy doce­niać rolę dłoni w chwili, gdy moto­ryka tej czę­ści zostaje zabu­rzona. Jedną z czę­ściej wystę­pu­ją­cych jed­no­stek cho­ro­bo­wych, które wpły­wają na dys­funk­cję dłoni jest zespół cie­śni nad­garstka.
O zabu­rze­niu tym świad­czy zbiór obja­wów zwią­zany z uci­skiem na nerw pośrod­kowy, prze­bie­ga­jący w kanale nad­garstka. Cho­roba ta należy do grupy neu­ro­pa­tii uci­sko­wych, co ozna­cza, że za nie­ko­rzystne zmiany w ner­wie odpo­wiada ucisk mecha­niczny. Zespół może powstać bez kon­kret­nej przy­czyny, ale zazwy­czaj towa­rzy­szy róż­nym cho­ro­bom, sta­nom zapal­nym lub jest kon­se­kwen­cją nawy­ków. Przy­czyn powsta­nia ZCKN (zespół cie­śni kanału nad­garstka) jest wiele, zaczy­na­jąc od tych, po któ­rych dole­gli­wo­ści poja­wiają się natych­mia­stowo, czyli urazy (zła­ma­nia lub prze­miesz­cze­nia kości w obrę­bie nad­garstka) oraz tych, przy któ­rych  pro­blem poja­wia się stopniowo.Stany, które sprzy­jają wystą­pie­niu ZCKN, to cho­roby tar­czycy, cukrzyca, cho­roby reu­ma­to­idalne, dna mocza­nowa, gruź­lica lub nie­pra­wi­dło­wo­ści, wystę­pu­jące w struk­tu­rach kanału nad­garstka, takie jak gan­gliony, kost­niaki, tłusz­czaki. Do nawy­ków, które mogą wywo­łać pato­lo­gię, należą  powta­rza­jące się ruchy nad­garst­ków i pal­ców, wystę­pu­jące w czyn­no­ściach takich jak: gra na instru­men­cie, ope­ro­wa­nie myszką, pisa­nie na kla­wia­tu­rze, dłu­gie trzy­ma­nie narzę­dzi itp.

Osoby szcze­gól­nie pre­dys­po­no­wane do poja­wie­nia się tego zespołu powinny na co dzień pamię­tać o pro­fi­lak­tycz­nych ćwi­cze­niach roz­cią­ga­ją­cych oraz pra­wi­dło­wej posta­wie i odpo­wied­niej pozy­cji w cza­sie pracy.
Medy­cyna dys­po­nuje kil­koma meto­dami lecze­nia tej dole­gli­wo­ści, a lekarz dobiera odpo­wied­nią na pod­sta­wie wywiadu zebra­nego od pacjenta. Jedną z nie­ope­ra­cyj­nych metod jest zakła­da­nie na noc ortez, które unie­ru­cha­miają nad­garstki, chro­niąc przed dłuż­szym zgi­na­niem. Inną jest sto­so­wa­nie gli­ko­kor­ty­ko­ste­ro­idów poda­wa­nych miej­scowo w zastrzy­kach (tzw. blo­kady), a cza­sem także doust­nie. W sytu­acjach, gdy wymie­nione tera­pie nie przy­no­szą poprawy, prze­pro­wa­dza się lecze­nie ope­ra­cyjne. Ope­ra­cja jest jedyną metodą pozwa­la­jącą na cał­ko­wite wyle­cze­nie, ponie­waż usuwa przy­czynę zmian, czyli ucisk wywie­rany na nerw pośrod­kowy. Ist­nieją dwie tech­niki odbar­cze­nia cie­śni: endo­sko­powa i otwarta. W naszym cen­trum sto­suje się metodę otwartą, w któ­rej chi­rurg wyko­nuje  cztero- lub pię­cio­cen­ty­me­trowe cię­cie tuż nad nad­garst­kiem, pre­pa­ruje tkanki i odsła­nia kanał nad­garstka, usuwa pato­lo­gie tkan­kowe i przy­cina uci­ska­jące wię­za­dło poprzeczne, wresz­cie zszywa ranę. Ane­ste­zjo­log decy­duje o tym, w jakim znie­czu­le­niu odbę­dzie się zabieg, w więk­szo­ści przy­pad­ków pacjent tego samego dnia wraca do domu.

Przewagi konkurencyjne

Krótki czas trwania

Zabieg trwa nie dłu­żej niż 30 min, dzięki czemu pacjent nie musi być długo znie­czu­lony.

Szybkie terminy

Bez skie­ro­wa­nia; bez kil­ku­mie­sięcz­nego ocze­ki­wa­nia możesz wyko­nać zabieg, który poprawi kom­fort Two­jego życia i zdro­wia.

Profesjonalna opieka i komfort

Per­so­nel medyczny z wie­lo­let­nim sta­żem dba o każ­dego Pacjenta, wkła­da­jąc w swoją pracę serce, a dwu­oso­bowe, nowo­cze­sne sale dają poczu­cie intym­no­ści i spo­koju.

Metody leczenia

Medy­cyna dys­po­nuje kil­koma meto­dami lecze­nia tej dole­gli­wo­ści, a lekarz dobiera odpo­wied­nią na pod­sta­wie wywiadu zebra­nego od pacjenta. Jedną z nie­ope­ra­cyj­nych metod jest zakła­da­nie na noc ortez, które unie­ru­cha­miają nad­garstki, chro­niąc przed dłuż­szym zgi­na­niem. Inną jest sto­so­wa­nie gli­ko­kor­ty­ko­ste­ro­idów poda­wa­nych miej­scowo w zastrzy­kach (tzw. blo­kady), a cza­sem także doust­nie. W sytu­acjach, gdy wymie­nione tera­pie nie przy­no­szą poprawy, prze­pro­wa­dza się lecze­nie ope­ra­cyjne. Ope­ra­cja jest jedyną metodą pozwa­la­jącą na cał­ko­wite wyle­cze­nie, ponie­waż usuwa przy­czynę zmian, czyli ucisk wywie­rany na nerw pośrod­kowy. Ist­nieją dwie tech­niki odbar­cze­nia cie­śni: endo­sko­powa i otwarta. W naszym cen­trum sto­suje się metodę otwartą, w któ­rej chi­rurg wyko­nuje  cztero- lub pię­cio­cen­ty­me­trowe cię­cie tuż nad nad­garst­kiem, pre­pa­ruje tkanki i odsła­nia kanał nad­garstka, usuwa pato­lo­gie tkan­kowe i przy­cina uci­ska­jące wię­za­dło poprzeczne, wresz­cie zszywa ranę. Ane­ste­zjo­log decy­duje o tym, w jakim znie­czu­le­niu odbę­dzie się zabieg, w więk­szo­ści przy­pad­ków pacjent tego samego dnia wraca do domu.

Jakie są objawy zespołu cieśni nadgarstka?

Naj­częst­szymi obja­wami cha­rak­te­ry­stycz­nymi dla tego zespołu są nie­przy­jemne dozna­nia w oko­licy kciuka, palca wska­zu­ją­cego oraz połowy palca ser­decz­nego. Dole­gli­wo­ści to m.in.: mro­wie­nie, drę­twie­nie, ogra­ni­czona rucho­mość, dys­kom­fort, osła­bie­nie mię­śni, a cza­sami ich zanik. Codzienne czyn­no­ści wyma­ga­jące pre­cy­zyj­nego chwy­ta­nia, takie jak chwy­ta­nie przed­mio­tów, uży­wa­nie  kla­wia­tury, pisa­nie dłu­go­pi­sem, zaci­ska­nie pię­ści spra­wiają pacjen­tom pro­blem. Cza­sami dole­gli­wo­ści są tak nasi­lone, zwłasz­cza nocą, że zabu­rzają sen pacjen­tów i znacz­nie wpły­wają na jakość ich wypo­czynku.

Przy­go­to­wa­nie do zabiegu

Droga Pacjentko/Drogi Pacjen­cie, pod­czas wizyty kon­sul­ta­cyj­nej chi­rurg musi upew­nić się, czy Twój stan zdro­wia umoż­li­wia prze­pro­wa­dze­nie zabiegu, a także usta­lić, jakie są Twoje ocze­ki­wa­nia wzglę­dem final­nego efektu. Będzie też chciał dowie­dzieć się, czy otrzymałaś/eś wszel­kie infor­ma­cje doty­czące ryzyka, które nie­sie za sobą zabieg, oraz czy wiesz, ile będzie trwał w przy­bli­że­niu okres rekon­wa­le­scen­cji. W związku z pla­no­wa­nym zabie­giem uwol­nie­nia kanału nad­garstka infor­mu­jemy, że Pacjent/ka powi­nien dosto­so­wać się do nastę­pu­ją­cych zale­ceń:

Należy pod­dać się bada­niom, nie­zbęd­nym do wyko­na­nia zabiegu:

  • mor­fo­lo­gia
  • płytki krwi
  • jono­gram
  • układ krzep­nię­cia (APTT i INR)
  • glu­koza
  • HBS-anty­gen
  • HCV-prze­ciw­ciała
  • USG Dop­plera (już przed wizytą)

Zda­rza się, że lekarz zleca wyko­na­nie dodat­ko­wych badań w przy­padku obcią­żeń zdro­wot­nych, które mogłyby stać się prze­ciw­wska­za­niem do wyko­na­nia zabiegu. Wska­zana jest wtedy rów­nież kon­sul­ta­cja ze spe­cja­li­stą i ści­słe prze­strze­ga­nie wytycz­nych leka­rza pro­wa­dzą­cego. Pro­simy także, by nie odsta­wiać leków przyj­mo­wa­nych regu­lar­nie (np. w związku z nad­ci­śnie­niem, zabu­rze­niami endo­kry­no­lo­gicz­nymi czy depre­sją itp.)

Pacjent jest zobo­wią­zany do wyko­na­nia odpo­wied­nich badań krwi dwa tygo­dnie przed zabie­giem i dostar­cze­nie ich oso­bi­ście albo drogą mailową (recepcja.cmb@gmail.com) do recep­cji Cen­trum Medycz­nego Bień­kow­ski.

Dwa tygo­dnie przed zabie­giem konieczne jest rów­nież wstrzy­ma­nie się od przyj­mo­wa­nia aspi­ryny i wszyst­kich jej pochod­nych, tj. acardu, polo­cardu itd. Dzień przed zabie­giem zaleca się dietę lek­ko­strawną. W dniu roz­po­czę­cia lecze­nia zaleca się zdję­cie sztucz­nych rzęs oraz udo­stęp­nie­nie paznok­cia palca wska­zu­ją­cego bez lakieru, tip­sów lub hybrydy.

W dniu zabiegu Pacjent/ka sta­wia się o okre­ślo­nej godzi­nie w kli­nice na czczo. Doko­nuje for­mal­no­ści w recep­cji cen­trum. Pie­lę­gniarka zabiera pacjenta na oddział. Chi­rurg raz jesz­cze oma­wia z Pacjen­tem cel zabiegu i spo­sób jego wyko­na­nia oraz ana­li­zuje wyniki badań. Ane­ste­zjo­log prze­pro­wa­dza wywiad zwią­zany ze sta­nem zdro­wia i rodza­jem znie­czu­le­nia (oprócz wyni­ków badań wska­zane jest rów­nież przy­nie­sie­nie ze sobą  doku­men­ta­cji medycz­nej doty­czą­cej prze­by­tych cho­rób lub uczu­leń).

Pacjent pod­pi­suje oświad­cze­nie o tym, że nie jadł i nie pił mini­mum 6 godzin przed zabie­giem, a następ­nie składa pod­pisy pod: zgodą na zabieg, zgodą na znie­czu­le­nie, kartą wywiadu epi­de­mio­lo­gicz­nego – po dokład­nym zapo­zna­niu się z jej tre­ścią. Następ­nie Pacjent udaje się pod opieką pie­lę­gniarki do swo­jego pokoju, z któ­rego zosta­nie prze­ka­zany na salę ope­ra­cyjną zgod­nie z kolej­no­ścią pla­no­wa­nych zabie­gów w danym dniu. Kolej­ność zabie­gów ustala lekarz.

Zale­ce­nia poope­ra­cyjne

Po zabiegu Pacjent/ka zostaje na oddziale pod opieką wykwa­li­fi­ko­wa­nego per­so­nelu aż do dnia następ­nego.

  • W pierw­szej dobie po ope­ra­cji chi­rurg prze­pro­wa­dza kon­trolę poope­ra­cyjną i zmie­nia opa­tru­nek.
  • W razie potrzeby należy przyj­mo­wać zale­cone przez chi­rurga leki prze­ciw­bó­lowe oraz anty­bio­tyki.
  • Trzy­ma­nie ręki wyżej zmniej­szy opu­chli­znę i przy­spie­szy goje­nie (zale­cany tem­blak).
  • Należy prze­strze­gać ter­mi­nów wcze­śniej usta­lo­nych wizyt kon­tro­l­nych.
  • Przez okres 2–4 tygo­dni Pacjent/ka zobo­wią­zana jest ogra­ni­czyć wysi­łek fizyczny. Konieczne jest też zapew­nie­nie sobie pomocy w domu i w opiece nad dziećmi. Ope­ro­waną ręką można wyko­ny­wać więk­szość lek­kich czyn­no­ści, jeśli tylko nie powo­dują bólu. Należy jed­nak czę­sto odpo­czy­wać z ręką w górze. W razie zamo­cze­nia opa­trunku należy go zdjąć, zde­zyn­fe­ko­wać ranę i przy­kleić  nowy, jałowy pla­ster. Pełne wygo­je­nie nastę­puje zazwy­czaj po upły­wie 3–4 tygo­dni. Okres rekon­wa­le­scen­cji trwa około trzech tygo­dni, a od wyko­ny­wa­nia cięż­kiej pracy fizycz­nej należy się wstrzy­mać według zale­ceń leka­rza. Efekty uboczne: cza­sowe odczu­cie bólu, opuch­nię­cia i zasi­nie­nie, zwięk­szona wraż­li­wość na dotyk. Z cza­sem dole­gli­wo­ści zni­kają.
  • Trzy tygo­dnie po ope­ra­cji można roz­po­cząć tera­pię niwe­lo­wa­nia blizn przy pomocy spe­cja­li­stycz­nych pla­strów lub żelu, zale­co­nych przez chi­rurga.

Prze­ciw­wska­za­nia do ope­ra­cji

Cięż­kie cho­roby ogól­no­ustro­jowe, takie jak:

  • cho­roba nie­do­krwienna serca (dusz­nica bole­sna)
  • nad­ci­śnie­nie tęt­ni­cze,
  • zabu­rze­nia rytmu serca
  • nie­wy­dol­ność krą­że­nia
  • nie­do­krwi­stość
  • zabu­rze­nia elek­tro­li­towe
  • cukrzyca
  • nie­wy­dol­ność odde­chowa

Wyżej wymie­nione pato­lo­gie wyma­gają szcze­gól­nego, cza­sem dłu­go­trwa­łego przy­go­to­wa­nia pacjenta do zabiegu, rzadko jed­nak sta­no­wią osta­teczne prze­ciw­wska­za­nie do lecze­nia ope­ra­cyj­nego. Spo­sób przy­go­to­wa­nia do zabiegu i naj­lep­szy moment do jego wyko­na­nia powinny być usta­lone wspól­nie przez chi­rurga i leczą­cego Pacjenta na stałe inter­ni­stę (leka­rza rodzin­nego). Ropne lub zapalne cho­roby skóry oraz tkanki pod­skór­nej w oko­licy ope­ro­wa­nej pachwiny muszą być przed zabie­giem wyle­czone.