CHIRURGIA OGÓLNA I NACZYNIOWA

Wykonujemy różnego rodzaju zabiegi z zakresu chirurgii ogólnej.
Operacja naprawcza przepuklin
Przepuklina jest określeniem stanu, kiedy dochodzi do uwypuklenia (w całości lub częściowo) jakiegoś narządu lub tkanki, poza swoje prawidłowe, anatomiczne położenie. Są to sytuacje, gdy narząd uwypukla się i przemieszcza na skutek zmniejszenia wytrzymałości jam ciała.
Przepuklina może pojawić się w każdym wieku. Jednakże w życiu człowieka są dwa okresy, kiedy przepukliny pojawiają się najczęściej. Pierwszy to okres, gdy dziecko intensywnie rośnie i rozwija się. Wówczas wskutek pewnych wrodzonych niedoskonałości w układzie mięśni są one mniej wytrzymałe na bodĽce mechaniczne. Drugi to wiek podeszły, kiedy mięśnie i tkanka łączna powoli stają się słabsze, zanikają, a tym samym są mniej wytrzymałe. Częściej zdarza się to u osób ciężko pracujących, chorych z przewlekłym zapaleniem oskrzeli, astmatyków, osób z przerostem prostaty.

Zasadniczo wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje przepuklin:

- Przepuklina brzuszna

Przepuklina brzuszna jest to nieprawidłowe uwypuklenie błony otrzewnej, najczęściej wraz z pętlami jelit, poza anatomiczne granice jamy brzusznej. "Zawartość" jamy brzusznej utrzymywana jest powłokami, na które składają się m.in.: mięśnie brzucha, ścięgna, więzadła. W jamie brzusznej panuje stale dodatnie ciśnienie, które wzrasta podczas kaszlu, śmiechu, przy parciu na stolec oraz oddawaniu moczu. Są to sytuacje, podczas których pracują mięśnie brzucha, tworząc tzw. tłocznię brzuszną. Doprowadza to do wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, pod którego wpływem, w miejscach osłabienia ścian brzucha może dojść do przerwania powłok i utworzenia się przepukliny.

- Przepuklina pachwinowa

Przepuklina ta rozwija się w obrębie kanału pachwinowego i w zależności od miejsca wyjścia z jamy brzusznej może być prosta lub skośna. Przepuklina skośna po długim rozwoju może osiągnąć znaczne rozmiary schodząc do moszny (p. mosznowa) - jest to najczęstsza przepuklina występująca u mężczyzn.

- Przepuklina udowa

Ten rodzaj przepukliny powstaje w kanale udowym, przez który pod więzadłem pachwinowym przechodzą do kończyny dolnej naczynia i nerw udowy. Jest to najczęściej występująca przepuklina u kobiet - może powstać szczególnie w okresie ciąży i porodu.

Niezbędne badania przed zabiegiem
Jeżeli dotychczas nie występowały poważne choroby i nie ma obecnie żadnych dolegliwości, badanie może się ograniczyć do pomiaru ciśnienia tętniczego. Przy stosowanym znieczuleniu "do kręgosłupa" - wymagana jest ocena układu krzepnięcia krwi, morfologia, itp. Zakres badań dodatkowych szczegółowych badań ustalany jest z anestezjologiem, który wykona znieczulenie.

Przy znieczuleniu ogólnym niezbędny jest komplet badań, w tym: badanie krzepnięcia i morfologii krwi, itd. Ponownie, głos decydujący ma anestezjolog, który podejmuje decyzję na podstawie wywiadu z pacjentem i jego ogólnego stanu zdrowia. Zakres badań może ulec znacznemu poszerzeniu w przypadku, gdy operacji wymaga osoba obciążona chorobami współistniejącymi.

Przeciwwskazania
W zasadzie wszystkie przepukliny powinny być leczone chirurgicznie, o ile nie istnieją internistyczne przeciwwskazania do operacji lub znieczulenia. W takich wypadkach znajdują zastosowanie zmniejszające dolegliwości i spowalniające rozwój przepukliny specjalne pasy.

Możliwe powikłania
Po zabiegu może wystąpić niewielkie krwawienie z rany. Istnieje także prawdopodobieństwo zakażenie rany, co w rezultacie, upośledzając gojenie zwiększa ryzyko nawrotu przepukliny w przyszłości. Rzadziej zdarzają się ostre lub przewlekłe bóle, które pojawiają się, jeśli w trakcie operacji dojdzie do zaciśnięcia jednego z przebiegających w kanale pachwinowym nerwów czuciowych. Przy rozległych przepuklinach niewykluczony jest nawrót choroby.

Zabieg i rekonwalescencja
Operacja polega na oddzieleniu worka przepuklinowego od otaczających tkanek i podwiązaniu go. Najbardziej istotne jest właściwe wzmocnienie osłabionych tkanek powłok brzusznych. Wykonuje się to poprzez zbliżenie mięśni, rozcięgien i więzadeł mocnymi szwami, tak aby pokryć ubytek, który był punktem wyjścia przepukliny. Ostatnio w celu wzmocnienia powłok brzucha wszywa się siatki z tworzyw sztucznych. Chory po zabiegu może wstać z łóżka już następnego dnia. Operacje przepukliny można wykonać również laparoskopowo. Szwy zdejmuje się zazwyczaj około 7-10 dni po operacji w zależności od przebiegu procesu gojenia. Przez klika miesięcy należy unikać wysiłków fizycznych, aby wytworzona blizna była wystarczająco mocna.
Laparoskopowa operacja pęcherzyka żółciowego
Laparoskopia to małoinwazyjna metoda polegająca na wykorzystaniu mikrokamery i zestawu mikronarzędzi do wykonywania zabiegów operacyjnych w jamach ciała bez istnienia konieczności rozległego nacinania powłok.

Zabieg laparoskopowy - cholecystektomia laparoskopowa, czyli usunięcie pęcherzyka żółciowego z powodu kamicy żółciowej powoduje mniejszy ból pooperacyjny a powrót do pełnej sprawności jest szybszy i mniej bolesny. Przy rezygnacji z tradycyjnego dużego cięcia powłok jamy brzusznej laparoskopia ogranicza maksymalnie uraz operacyjny, skraca pobyt pacjenta w szpitalu z 10 i więcej dni do maksymalnie 48 godzin, skraca się także okres powrotu do zdrowia i kondycji z około 5 tygodni do 10 dni.

Niezbędne badania przed zabiegiem
Przed laparoskopią (niezależnie od wskazania) pacjent powinien mieć oznaczoną grupę krwi, zbadany układ krzepnięcia krwi i wykonane badanie EKG.

Przeciwwskazania
Większość przeciwwskazań jest taka sama jak w przypadku tradycyjnej chirurgii. Ponieważ zabiegi laparoskopowe wykonuje się z reguły w znieczuleniu ogólnym, to stany w których znieczulenie to jest zbyt niebezpieczne (np. zaawansowana niewydolność krążenia) są także przeciwwskazaniem do laparoskopii. Laparoskopii nie można przeprowadzać u osób z niewydolnością krążeniowo-oddechową, ciężką astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli lub świeżo przebytym zawałem serca.

Możliwe powikłania
Zabieg jest połączony z ryzykiem powikłań, np. odmą podskórną, śródpiersiową, opłucnową, zatorem powietrznym, krwawieniem z miejsca wkłucia lub pobrania wycinków, żółciowym zapaleniem otrzewnej i oraz powikłaniami ze strony układu krążenia.

Zabieg i rekonwalescencja
Laparoskopowa metoda stanowi alternatywę dla tradycyjnych zabiegów chirurgicznych. Sprawia, że skraca się pobyt w szpitalu, pozwala na większy komfort dla chorego - ból pooperacyjny jest mniejszy. Znacznie szybciej następuje powrót do zdrowia, a rany pooperacyjne są mniejsze niż przy tradycyjnym wycięciu chirurgicznym, przy tym szybciej się goją pozostawiając minimalne blizny (2-3 blizny o wielkości około 1 cm).
Operacje i zabiegi żylaków kończyn dolnych
Żylakami nazywa się żyły (np. w obrębie kończyn dolnych), które uległy nieodwracalnemu poszerzeniu i poskręcaniu. Żylaki występują u osób dorosłych i zwykle obejmują żyły powierzchowne (umiejscowione tuż pod skórą) oraz żyły łączące (naczynia żylne biegnące pomiędzy żyłami powierzchownymi a układem żył głębokich). Choć powszechnie żylaki kończyn traktuje się jedynie jako problem kosmetyczny, to w gruncie rzeczy są one przede wszystkim poważną przewlekłą chorobą, która wymaga leczenia niezależnie od wieku pacjenta.

Wszystkie żyły w kończynach dolnych zaopatrzone są w zlokalizowane co kilka centymetrów zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w dół, zapewniając prawidłowy kierunek jej przepływu. Jeżeli zastawki nie działają prawidłowo, krew spływa w dół pod wpływem siły grawitacji i zamiast płynąć w kierunku serca zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzanie i powstanie żylaków. Do uszkodzenia i nieprawidłowego działania zastawek żylnych może dochodzić w wyniku wcześniejszych chorób żył (zakrzepowe zapalenie żył), długotrwałego stania lub w wyniku podwyższonego ciśnienia w żyłach kończyn dolnych spowodowanego utrudnionym przepływem krwi przez duże żyły jamy brzusznej (ciąża, wodobrzusze, duże guzy nowotworowe jamy brzusznej).

Niezbędne badania przed zabiegiem
Niezbędna jest konsultacja u lekarza specjalisty, który zleca dalsze badania. Zalecanym badaniem układu żylnego jest badanie obrazowe - USG - Doppler. Badanie to umożliwia precyzyjny ogląd żył ze względu na ich możliwe uszkodzenia.

Przeciwwskazania
Najważniejszym przeciwwskazaniem do zabiegu jest czynny proces zakrzepowy żył głębokich oraz ich niedrożność. W takich przypadkach, dopiero po wykorzystaniu odpowiedniej terapii można zastosować leczenie chirurgiczne. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre choroby infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych, skaza krwotoczna oraz nasilony obrzęk limfatyczny.

Możliwe powikłania
Po zabiegu sporadycznie zdarza się zakażenie rany (szczególnie w przypadku wykonywania zabiegu pacjentom z otwartymi owrzodzeniami), przez pewien czas utrzymają się krwiaki, może pojawić się obrzęk (uszkodzenie układu limfatycznego). Możliwe jest także wystąpienie zakrzepowego zapalenia żył. Uszkodzenia nerwu piszczelowego i jego odgałęzień można uniknąć, stosując technikę ograniczonego strippingu - rodzaj zabiegu operacyjnego.

Zabieg i rekonwalescencja
Celem leczenia jest operacyjne usunięcie żylaków i uzyskanie jak najlepszego efektu kosmetycznego. W przypadku gdy chory nie zgadza się na leczenie operacyjne lub jest ono niemożliwe (niedrożny układ żył głębokich, ciężki stan ogólny chorego), stosuje się metody postępowania zachowawczego mające na celu zahamowanie postępu choroby.

Zabieg operacyjny jest podstawową metodą leczenia żylaków kończyn dolnych, gdyż jako jedyny daje możliwość całkowitego wyleczenia choroby i zwykle skutecznie zabezpiecza przed jej nawrotem. Obecnie stosuje się szereg metod chirurgicznego leczenia żylaków kończyn dolnych, wszystkie o zbliżonej skuteczności:

Najczęściej stosowana (nie tylko w Polsce) metoda operacji polega na usunięciu żyły odpiszczelowej i żylaków oraz przecięciu niewydolnych żył przeszywających. Jest to stripping żyły odpiszczelowej, czyli metoda Babcocka. Operacja polega na odsłonięciu w pachwinie końcowego odcinka żyły odpiszczelowej i podwiązaniu jej w miejscu, w którym uchodzi ona do żyły udowej. Następnie odszukuje się w okolicy kostki przyśrodkowej początkowy odcinek żyły odpiszczelowej i do jej wnętrza wprowadza się sondę (cienki drut zakończony główką, tzw. oliwka), którą przeprowadza się przez światło żyły aż do miejsca wcześniej podwiązanego. Po przecięciu obu końców żyły i przywiązaniu ich do sondy, usuwa się sondę wraz z całą żyłą. PóĽniej, przez małe, kilkumilimetrowe nacięcia wycina się kolejno pętle żylaków i przecina żyły przeszywające z uszkodzonymi zastawkami. Nie zawsze konieczne jest usuwanie całej żyły odpiszczelowej. Jeśli jej zastawki w okolicy kolana są prawidłowe i nie przepuszczają wstecznie krwi, chirurg usuwa tylko odcinek udowy żyły wraz z nieszczelnymi zastawkami.

Od kilkunastu lat stosuje się też usuwanie żylaków metodą zamrażania (kriochirurgia). Operacja różni się od klasycznej operacji Babcocka tym, że zamiast zwykłej sondy stosuje się taką, której końcówkę (oliwkę) można ochłodzić. Po obniżeniu temperatury do 80°C, gdy warstwa wewnętrzna żyły "przyklei" się do oliwki, sondę usuwa się wraz z żyłą. Po zamrożeniu przez cięcia na udzie i podudziu usuwa się poszczególne żylaki. Można również zamrozić całą żyłę odpiszczelową bez usuwania, bowiem w następstwie zamrożenia dochodzi do obkurczenia się i uszkodzenia jej warstwy wewnętrznej, a to prowadzi do zarastania żyły. Zarośniecie niewydolnej żyły odpiszczelowej można również spowodować, stosując koagulację, czyli wysoką temperaturę wytwarzaną przez rozgrzaną końcówkę specjalnej elektrody wprowadzonej do żyły lub promieniami lasera.

Ponieważ leczenie chirurgiczne żylaków nie usuwa przyczyny choroby, tylko jej następstwa, nawet po prawidłowo wykonanej operacji mogą ponownie pojawiać się żylaki na skutek niewydolności tych żył powierzchownych i przeszywających, które w czasie operacji były prawidłowe. Nawroty żylaków występują u około 20% operowanych.
Operacja hemoroidów i szczeliny odbytu

ROZPOZNANIE HEMOROIDÓW
Jak rozpoznać czy grożą mi hemoroidy?
Ważnym objawem sygnalizującym początek choroby jest pojawienie się krwi po normalnym wypróżnieniu. Chociaż może też być wywołane nowotworem odbytu lub jelita grubego, szczeliną odbytu, itp. - stąd należy się bezwzględnie skonsultować z lekarzem. Same hemoroidy nie bolą - wywołują świąd. Ból hemoroidów występuje na ogół przy współistniejącym stanie zapalnym, współistniejącej szczelinie odbytu, lub zmianach zakrzepowych. Chociaż może być też wywołany tzw. szczeliną odbytu, lub ropniem. (W przypadku, gdy głównymi dolegliwościami pacjenta są bóle, należy wykluczyć inne jego przyczyny m.in.: ropień, przetokę, zakażenie gruczołów odbytowych). Swędzenie może być również wywołane zaniedbaniami higienicznymi, zakażeniem pasożytami. Z różnorodności objawów najgroĽniejsza jest krew w stolcu, na papierze toaletowym lub krwawienie z odbytu. Związane z tym podejrzenie raka odbytnicy powinno być poddane dokładnej diagnozie onkologicznej, pomimo, że w 90% tego typu objaw jest wywoływany przez tzw. guzy krwawnicze, czyli krwawienia towarzyszące hemoroidom. Potrzebna jest więc lekarska diagnostyka odbytnicy.

Rozpoznanie lekarskie hemoroidów
  • wywiad lekarski
  • badanie dotykowe - palcem - tzw. badanie per rectum
  • anoskopia, rektoskopia, kolonoskopia

Wywiad lekarski
Podstawą rozpoznania choroby hemoroidalnej jest wywiad chorobowy, ustalający częstość i obfitość krwawień. Na początku badania chory musi odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących rozwoju choroby. Lekarz zada ci pytanie - czy odczuwasz ból odbytu, jaki jest rytm wypróżnień. Ważne jest - jaką dietę pacjent dotąd stosował, jak często się wypróżnia, jaki tryb życia prowadzi, itp. Lekarz powinien też obejrzeć odbyt i wykonać badanie per rectum odbytu (ręczne) mające na celu wykluczenie raka. Zwykle obowiązuje również badanie endoskopowe oraz pomiar ciśnienia w kanale odbytu. W zależności od wyników określa aktualny obraz choroby i zalecić odpowiednie leczenie.

Przygotowanie do badań
Na krótko przed pierwszym badaniem chory powinien się postarać utrzymać odbytnicę możliwie pustą przez uprzednią defekacją. Nie jest to jednak warunkiem koniecznym. Badania dotyczące wyżej położonych odcinków odbytnicy muszą się odbywać w warunkach całkowicie opróżnionej odbytnicy, która nie powinna zawierać resztek kału. W tym celu wykonywana jest lewatywa dla oczyszczenia odbytnicy. Do właściwego badania chory zostaje ułożony tak, aby lekarz mógł obejrzeć i zbadać okolice odbytu. Najlepiej nadaje się do tego pozycje: pozycja na lewym boku, pozycja kolankowo-łokciowa i pozycja na fotelu ginekologicznym.

Przebieg badania odbytu
Badanie zaczyna się od oglądania okolicy odbytu, co pozwala na wykrycie chorób umiejscowionych zewnętrznie, jak zapalenia, szczeliny, ujścia przetok i guzy. Następnie jest badany kanał odbytu za pomocą palca. Pozwala to na ujawnienie szczelin, ujść przetok i zorientowanie się w czynności mięśni zwieraczy. U mężczyzn można przy tym także dotykowo zbadać wielkość gruczołu krokowego (prostaty).

Badanie dotykowe - palcem (tzw. per rectum)
Badanie umożliwia wykrycie 70% wszystkich raków odbytnicy. Jest to niezmiernie ważne. Badanie palcem wykonywane jest ostrożnie po uprzednim rozszerzeniu kanału odbytu. W tym celu używa się rękawiczki gumowej z obojętnym środkiem dającym poślizg. Chory odczuwa tylko ucisk palca, ale żadnego bólu, samo zaś badanie kończy się po kilku sekundach.

Rektoskopia
Następnie wykonuje się rektoskopię (ryc. 3). Do odbytnicy wprowadza ostrożnie rurkę o długości 30 cm, posługując się i tu środkami dającymi poślizg. Wdmuchanie powietrza, co czasem jest odczuwane jako nieprzyjemne, powoduje wygładzenie ścian jelita tak, że badający ma możność zobaczenia każdego zakątka.

Proktoskopia
Dla dokładnego zbadania kanału odbytnicy wprowadza się także proktoskopię. Stosuje się tutaj znacznie krótszą rurkę, dzięki lekarz ma możność oświetlić i oglądać małe, kieszonokowopodobne krypty odbytnicy, przed ich przejściem w błonę śluzową. Do urządzenia optycznego mogą być dołączone instrumenty chirurgiczne, strzykawki, nożyczki chirurgiczne, itp. i wykonywane bezbolesne zabiegi chirurgiczne. U wielu chorych okazuje się także konieczne obejrzenie dalszych odcinków lub nawet całego jelita grubego, czyli tzw. kolonoskopii.

STOPNIE ZAAWANSOWANIA CHOROBY
Rozróżnia się najczęściej trzy stopnie zaawansowania choroby.

1. W pierwszym stopniu zaawansowania choroby guzki czasowo powiększają się, jednak pozostają w kanale odbytu.
Czasowe powiększenie się splotu naczyniowego powoduje "wypychanie" na ku górze błony śluzowej. Pierwszą odczuwaną dolegliwością może być świąd. Może też pojawić się niewielkie krwawienie z błony śluzowej położonej wyżej, co przejawia się jednoczesnym pojawieniem się domieszki krwi w stolcu, obecnością krwi na papierze toaletowym, krwawieniem z kanału odbytu. Nie leczone zmiany chorobowe rozwijają się.

2. W drugim stopniu zaawansowania guzki wypadają na zewnątrz przy oddawaniu stolca, po czym cofają się do środka.
Naczynia krwionośne ulegają uszkodzeniu tak dalece, że są częściowo zastępowane przez tkankę łączną. Tworzą się guzy, które schodzą ku dołowi, w strefę bardzo wrażliwego kanału odbytu. Podczas parcia lub wypróżnienia guzy te są przesuwane przez masy kałowe ku dołowi. Oprócz krwawienia (jak w okresie I) występuje drugi ważny objaw podstawowy - ból. Jeżeli stan ten nie jest leczony i trwa kilka lat, zmiany postępują.

3. Trzeci stopień rozwoju choroby
W zaawansowanej chorobie splot naczyniowy utracił już swoją sprawność, a otaczające tkanki uległy zmianom zapalnym i uszkodzeniom. Znaczne uszkodzenia błony śluzowej pokrywającej hemoroidy powodują krwawienia obserwowane przez chorych, najczęściej w ostatniej fazie oddawania stolca.

”Wypadanie„ hemoroidów
Zaawansowana choroba sprzyja wypadaniu guzków krwawniczych na zewnątrz. Najpierw wypada część, a następnie cały guzek. Wystarczy bowiem silne zaparcie lub ciąża, aby utrudniony odpływ żylny z żyły odbytniczej górnej osłabił tkankę podporową, doprowadził do pęknięć wiązadeł żylnych i spowodował trwałe wypadanie guzków poza odbyt. Wypadające guzki krwawnicze mają początkowo zdolność samoistnego wciągania się do kanału odbytu, by z czasem tę zdolność utracić.

Gdy hemoroidy stale wypadają na zewnątrz.
Tkanka naczyniowa jest zastępowana przez tkankę łączną i przy każdym wypróżnieniu duże guzy wypadają na zewnątrz lub pozostają na zewnątrz jako trwale wypadnięte (prolapsus). Widoczne są w ujściu kanału odbytu. Duże guzy krwawnicze pociągają za sobą ku dołowi błonę śluzową, która pozostając na zewnątrz jelita podlega stałemu drażnieniu i reaguje na to śluzową wydzieliną. Odbyt jest stale wilgotny, pojawia się brudzenie bielizny, częściowo utrzymuje się jeszcze wrażenie ucisku i ból. Ten ekstremalny okres rozwoju guzów krwawniczych występuje przeważnie u osób w starszym wieku.

LECZENIE HEMOROIDÓW
Leczenie hemoroidów w niezaawansowanej chorobie
Jeżeli głównymi objawami choroby hemoroidalnej są luĽne stolce, świąd odbytu i ślady krwi na papierze toaletowym, chory powinien przede wszystkim zmienić dietę na bogatowłóknikową. Ponadto powinien pić więcej płynów oraz wykonywać delikatną toaletę odbytu po oddaniu stolca. Poprawę przynoszą często ogólne lub miejscowe leki naczyniowe zmniejszające obrzęk i miejscowy odczyn zapalny. W aptekach kupić można wiele maści i czopków, które uśmierzają ból, łagodzą zapalenie i ułatwiają gojenie się zmian chorobowych we wczesnym ich stadium. Są to takie leki jak, Detralex, Rectosol, Titanoreina, Procto-Glyvenol, Anusol, Avenoc, Neo-Aesculan, Aesculan, Hemorectal, Hemorel, itp. Nowoczesne leki potrafią dodatkowo zwiększać odporność chorych miejsc na zakażenie bakteryjne, które pogarsza przebieg choroby (np. Posterisan).

Gdy hemoroidy zaczynają wypadać
Zapobiega się wypadaniu guzków krwawniczych przez zapobieganiu obrzękowi podłoża, błony śluzowej oraz zapobieganie zaburzeniom przepływu krwi. Próbuje się też usunąć wypadające guzki krwawnicze w możliwie delikatny sposób. Możemy "wysuszyć" żylaki odbytu, założyć gumki zaciskowe czy też zastosować koagulację promieniami podczerwonymi albo ultrafioletowym, czy też wstrzykując do nich środki lecznicze. Niekiedy stosuje się przecinanie mięśnia zwieracza wewnętrznego lub wycina się powiększone poduszeczki naczyniowe.

Aby osiągnąć powyższe cele stosuje się charakterystyczne zabiegi i techniki lecznicze:
  • skleroterapia, czyli wstrzykiwanie do warstwy podśluzówkowej leków, które powodują zwłóknienie okolicy guzka krwawniczego

  • zakłada się ciasne gumowe podwiązki wokół podstawy guzków krwawniczych (metoda Barrona), co powoduje zahamowanie ich ukrwienia, martwicę i wypadnięcie;

  • fotokoagulacja podczerwienią - polega na przykładaniu sondy i wykorzystaniu promieniowania podczerwieni do wywołania martwicy wypadającego guzka;

  • metoda Longo - wykonywana jest za pomocą instrumentu zwanego staplerem, za pomocą którego dokonuje się wycięcia i zszycia mechanicznego śluzówki kanału odbytu powyżej linii grzebieniastej. Nie przeprowadza się wycięcia hemoroidów, ale wciągnięcie do kanału odbytu do ich prawidłowej anatomicznej pozycji. Metoda ta jest szczególnie przydatna wtedy, gdy chorobie hemoroidalnej towarzyszy wypadanie błony śluzowej odbytnicy.

Zabiegi są bezbolesne. Wykonuje się je w znieczuleniu miejscowym, w czasie jednej lub kilku wizyt w gabinecie chirurgicznym. Po kilku dniach od zabiegu dolegliwości ustępują.

W zaawansowanej chorobie, gdy hemoroidy wypadają i nie powracają
W bardzo zaawansowanej chorobie przeprowadza się operację chirurgiczną, podczas której zmienione chorobowo żyły są wycinane (oczywiście w znieczuleniu!). Potem trzeba spędzić kilka dni w łóżku. Całkowite wyleczenie następuje po dwóch-czterech tygodniach.
SZCZELINA ODBYTU, ZAPALENIE ODBYTU
Finalną częścią jelita grubego jest tzw. kanał odbytu.
W kanale odbytu błona śluzowa jelita grubego przechodzi w skórę. (Patrz rys powyżej). O ile błona śluzowa okrężnicy jest niewrażliwa na ból - to finalna część kanału odbytu jest wyłożona skórą. Skóra ta jest gęsto unerwiona i bardzo wrażliwa na bodĽce bólowe. Granica pomiędzy błoną śluzową a skorą nie jest prosta, lecz "karbowana". Stożki skórne, sięgające do błony śluzowej tworzą tzw. krypty (rodzaj kieszeni, czy szczeliny skórnej). W dnie tych podłużnych, sięgających aż do zwieracza odbytu szczelin może się zbierać płyn, stolec, lub małe ciała obce z pokarmów (pestki, kawałki kości, itp.). Zaleganie ciał obcych, zaparcia mogą powodować lokalne zapalenia odbytu.

Szczelina odbytu
Szczelina odbytu jest dolegliwością objawiającą się silnym bólem. Powstaje wskutek mechanicznego uszkodzenia- np. pęknięcia wrażliwych na ból struktur skórnych wyściełających końcowy odcinek kanału odbytu. Może być wynikiem specyficznego wysiłku fizycznego, przewlekłych zaparć, stosunków analnych, czy choćby siedzącego trybu życia.

Objawy szczeliny odbytu
Pęknięcie skóry w kanale odbytu powoduje obok silnego bólu - pieczenie i świąd. Zwłaszcza w sytuacji oddawania stolca. Chory odczuwa silny ból podczas wypróżnienia, może wystąpić również skurcz mięśni zwieracza odbytu. W miarę upływu czasu częstotliwość nawrotów zwiększa się. Zaniedbanie leczenia może doprowadzić do stanu przewlekłego i rozwoju guza w kanale odbytu lub zwężenia odbytu. Wówczas oddanie stolca staje się trudne i bardzo bolesne. Nasila się ból, pieczenie i świąd oraz pojawiają się krwawienia z odbytu.

Leczenie szczeliny odbytu
Nie ma lepszej metody leczenia niż zapobiegania chorobie. Toteż jeśli uszkodzenia mechaniczne kanału odbytu nie są duże można stosować środki stosowane w profilaktyce hemoroidów oraz dbać o codzienne wypróżnienie i higienę. Jednak w sytuacji częstych nawrotów choroby, występujących pomimo leczenia zachowawczego konieczny może być zabieg operacyjny. Lekarz przeprowadzi wówczas zabieg rozciągania zwieraczy odbytu (w znieczuleniu). Gdy po kilku dniach ból ustąpi - należy wykonać badanie proktologiczne dla ustalenia skutków zabiegu i wykluczenia chorób towarzyszących.

Zapalenie odbytu
Jeśli ciało obce zalega w kieszeni skórnej kanału odbytu (krypcie) może w tym miejscu rozwinąć się zapalenie odbytu. Stan zapalny może objąć kanał gruczołów i sięgnąć do mięśni zwieracza odbytu. W ten sposób zaczyna się wiele chorób odbytu. Inną przyczyną zapaleń może być niewłaściwa dieta, zawierająca zbyt mało włóknika roślinnego.

Jakie choroby odbytu wywołują zapalenie i ból?
Zapalenie może towarzyszyć różnym chorobom odbytu - od zmian skórnych alergicznych, poprzez stany zapalne fałd brzeżnych odbytu - do zmian nowotworowych (kłykciny, ropnie, polipy, raki). W przypadku, gdy głównymi dolegliwościami pacjenta są bóle, należy wykluczyć inne jego przyczyny m.in.: ropień, przetokę, zakażenie gruczołów odbytowych.

Objawy i skutki zapalenia
Stan zapalny odbytnicy odczuwamy, początkowo jako świąd, póĽniej, jako ból. O ile bowiem błona śluzowa okrężnicy jest niewrażliwa na ból, to kanał odbytu, jak też jego skóra jest gęsto unerwiona i bardzo wrażliwa na bodĽce bólowe. Przewlekłe zapalenia odbytnicy są przyczyną mazania i wydzieliny brudzącej bieliznę. Innymi objawami stanów chorobowych odbytnicy mogą być: zaczerwienienie, wyciek treści śluzowej, ropnej, obrzęk, wypadanie hemoroidów i krwawienia. Nie podjęcie leczenia może doprowadzić do powikłań - w postaci wspomnianych guzków i guzów odbytu, które potęgują rozwój choroby zapalnej i zmian nowotworowych.

Leczenie stanu zapalnego odbytu
Sposób leczenia jest ściśle związany z rozpoznaniem i przyczyną zmian zapalnych. Jeśli mamy do czynienia ze stanem zapalnym odbytnicy powikłanych wstępną fazą hemoroidów, tj. powiększeniem się splotu naczyniowego, bez ich wypadnięcia i krwawień - leczenie jest analogicznej jak w przypadku choroby hemoroidalnej.

Leczenie zapalenia odbytu spowodowanego alergią
W przypadku zapalenia spowodowanego uczuleniem np. na środki kosmetyczne, piorące, mydło itp. - stosuje się miejscowe środki przeciw alergiczne w postaci maści, czy kremy lub ogólne (tabletki).

Leczenie operacyjne
Leczenie operacyjne stosuje się w przypadku rozpoznania guzków, guzów, kłykciny znacznie przerośniętych fałd brzeżnych odbytu, itp.

Centrum Chirurgiczne - Chirurgia Plastyczna Bieńkowski Spółka z o. o. z siedzibą w Bydgoszczy
adres: ulica Drawska 1, 85-701 Bydgoszcz;
dane rejestrowe: Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego;
KRS 0000154822;
NIP 554-25-26-422;
kapitał zakładowy: 50.000,- zł;

Wpłaty tylko i wyłącznie ZALICZEK na zabiegi prosimy o wpłacanie na nr konta: Bank BGŻ 55 2030 0045 1110 0000 0140 1250

Na numer konta prosimy wpłacać zapłaty ZA ZABIEGI (nie wpłacać zaliczek) lub faktury: Bank BGŻ 67 2030 0045 1110 0000 0047 1580

INFORMACJA DODATKOWA
Ustalenie terminu zabiegu wiąże się z wpłatą kwoty gwarancyjnej w wysokości 10% wartości zabiegu. Rezerwacja terminu może zostać anulowana telefonicznie lub bezpośrednio w Klinice powołując się na numer dowodu wpłaty. Anulowanie rezerwacji na mniej niż 72 godziny przed terminem zabiegu i nie zgłoszenie się w terminie zabiegu, powoduje obciążenie w postaci przepadnięcia kwoty gwarancyjnej. W przypadku anulowania rezerwacji na 72 godziny lub więcej przed uzgodnionym terminem zabiegu Centrum zwraca kwotę pobraną jako gwarancję rezerwacji na rachunek bankowy wskazany przez Klienta lub dokonuje wypłaty gotówką po okazaniu dowodu wpłaty.

Istnieje możliwość opłacania zabiegów w ratach.

SSNTANDER
MakNet